Soundtrack van het samenwonen
Open Brief
Zaterdagnacht. Ik lig op bed na te genieten van de eerste helft van een fantastisch weekend. Ik weet dan nog niet dat het gedeelte dat nog moet komen nog veel beter wordt. Jij ligt naast me. Drie nanoseconden nadat je hoofd het kussen raakt ben je vertrokken. Ik kijk naar je. Ik geniet en luister naar Nouvelle Vague. Mijn eerste gedachte is: gelukkig weer een plaat die gefiled kan worden onder “lieve liedjes”. En ik bedenk me het volgende.
Soms heb je een nummer dat hoort bij een bepaalde periode. Vaak hebben stelletjes maar liefst een hele plaat die van “hun” is. En als het echt meezit geniet je zelfs samen van een volledige discografie. The Fun Lovin’ Criminals waren zo verstandig om dat gevoel te cultiveren in hun ode aan Barry White en scoorden pardoes nog een hitje. Ik heb met jou geen plaatje. Goed, All I need beschrijft het gevoel dat je me geeft en alles van Chet Baker doet me aan jou denken. Maar met jou heb ik, zoals met alles, meer. Met jou heb ik een genre. Lieve liedjes.
Ik denk terug aan wat we kochten het afgelopen jaar. Zo goed als alleen maar muziek waar we samen van kunnen genieten. Ontbijt orkestjes met pain perdu proza. Koffieconcerten zonder cafeïne. Of het nou rat pack muziek is, surfsounds of jazz met strijkers, als we erbij kunnen lezen, vrijen en er stil in elkaars armen van kunnen genieten dan wil ik het hebben. En iedere keer dat ik voor onze collectie sta denk ik: we hebben veel te weinig van dit soort platen. Omdat ik zoveel momenten met je heb voor deze soundtrack.
Na tijden van alleen aankopen die staan onder de noemers kickboxherrie, stonerslounge en preparty beats besef ik me nu meer dan ooit dat de cd-kast inderdaad weergeeft wie je bent. Wat je voelt. Wat je wil. En dus blijven jank en frustplaten stof vergaren en ga ik ruimte maken voor meer lieve liedjes in onze cd-kast. Door jou is dat nodig.
All I need.
Jij schatje.